Bloog Wirtualna Polska
Jest 1 273 516 bloogów | losowy blog | inne blogi | zaloguj się | załóż bloga
Kanał ATOM Kanał RSS

Routes - part 4. Drogi do celu. cz.4. /Version polish and english/

niedziela, 10 lutego 2008 13:02

South Col - South East Ridge Route - part 2.

Of the two main routes, the southeast ridge is technically easier and is the more frequently-used route. It was the route used by Edmund Hillary and Tenzing Norgay in 1953 / photo on the right /. With supplemental oxygen, Edmund Hillary of New Zealand and Sherpa Tenzing Norgay made their way to the top via the South Col, that became the most used climbing route to the summit.

In 1953, a ninth British expedition, led by John Hunt, returned to Nepal. Hunt selected two climbing pairs to attempt to reach the summit. The first pair turned back after becoming exhausted high on the mountain. The next day, the expedition made its second and final assault on the summit with its fittest and most determined climbing pair. The summit was eventually reached at 11:30 a.m. local time on May 29, 1953 by the New Zealander Edmund Hillary and Sherpa Tenzing Norgay from Nepal climbing the South Col Route. At the time, both acknowledged it as a team effort by the whole expedition, but Tenzing revealed a few years later that Hillary had put his foot on the summit first. They paused at the summit to take photographs and buried a few sweets and a small cross in the snow before descending. News of the expedition’s success reached London on the morning of Queen Elizabeth II’s coronation. Returning to Kathmandu a few days later, Hillary and Hunt discovered that they had been promptly knighted for their effort.

Mapka wyżej przedstawia drogę Edmunda Hilary’ego i Szerpy Tenzinga Norgaya :

Droga Edmunda Hilary’ego i Szerpy Tenzinga Norgaya, droga pierwszego udanego wejścia na szczyt z 29 maja 1953r., zwana też drogą klasyczną, a czasami ” łatwą” , ale to pozory bo wszak wiadomo, że w Wysokich Górach nic nie jest łatwe.
W tej pamiętnej wyprawie brało udział 10 Europejczyków i 39 Szerpów, a ciekawostka jest fakt, że tamta historyczna wyprawa założyła aż 9 obozów, obecnie zakłada się jedynie : obóz bazowy - zwany też BC i cztary obozy wyższe, czyli razem 5. Droga na szczyt wiodła wtedy od obozu I (5400m) na lodowcu Khumbu (obecnie obóz I to właśnie BC ), przez Iceffal z wielkimi i groźnymi szczelinami oraz serakami ( wielu twierdzi, że przejście Iceffalu to loteria o śmierć i życie ), aż do obozu IV (6400m) założonego w bezwietrznym wąwozie, który himalaiści nazwali Dolina Ciszy, a dalej nad Kotłem Zachodnim założono obóz VII (7300m), skąd wspinacze wspinali się na Przełęcz Południową do obozu VIII (7900m), a potem do obozu IX (8500m), stąd nastąpił atak szczytowy granią szczytową poprzez Wierzchołek Południowy i uskok przed szczytem dziś zwany uskokiem Hilary’ego.

Wejście na Everest miało być prezentem koronacyjnym dla Elżbiety II.

Other Routes - part 1.

A - 1953, a ninth British expedition, led by John Hunt, via the South Col, Nepal.

B - On May 19, 1980 Andrzej Czok and Jerzy Kukuczka (on the Polish National Expedition led by Andrezej Zswada) established a new Everest route by following the South Pillar on the right-hand edge of the Southwest Face.

Na zdjęciu czerwone linie pokazują drogi na szczyt.
A- Brytyjska droga z 1953r wiodła m.in. przez Wierzchołek Południowy.
B- Polska droga z 1980r wiodła wzdłuż południowego filara.

Droga polska została wytyczona przez wyprawę kierowaną przez Andrzeja Zawadę, pierwsze wejście południowym filarem, a ściślej miedzy filarem a południowo -wschodnia granią; 19 maja 1980r na szczycie stanęli Jerzy Kukuczka i Andrzej Czok. Ciekawostka jest, że Zawada kierował nieco wcześniej wyprawą zimową. Pamiętna wyprawa i wielki sukces polskich himalaistów, bo po raz pierwszy w zimie, 17 lutego 1980r szczyt Everestu zdobyli Leszek Cichy i Krzysztof Wielicki.
Przypomnę też, że drogą klasyczna, drogą pierwszych zdobywców, szczyt zdobyła też gwiazda TVN - Martyna Wojciechowska, 18 maja 2006r jako trzecia Polka stanęła na Everescie ; posty o wyprawie Martyny są tez na moim drugim blogu w dziale wyprawy , zobacz : Everest dla kazdego.. czy to prawda??, Puja.. dary dla Bogow.

Zapraszam też do oglądania albumu o Everescie, wystarczy kliknąć link : Odkrywanie Everestu


Podziel się
oceń
0
0

komentarze (0) | dodaj komentarz

Routes - part 3.Drogi do celu. cz.3. /Version polish and english/

niedziela, 03 lutego 2008 18:57
Mt. Everest has two main climbing routes, the southeast ridge from Nepal and the northeast ridge from Tibet, as well as many other less frequently climbed routes.
Of the two main routes, the southeast ridge is technically easier and is the more frequently-used route. It was the route used by Edmund Hillary and Tenzing Norgay in 1953 / photo on the right /. May 29, 1953: First Summit !!!!
 In a present time the ascent via the southeast ridge begins with a trek to Base Camp at 5,380 m (17,600 ft) on the south side of Everest in Nepal. Expeditions usually fly into Lukla (2,860 m) from Kathmandu and pass through Namche Bazaar. Climbers then hike to Base Camp, which usually takes six to eight days, allowing for proper altitude acclimatization in order to prevent altitude sickness. Climbing equipment and supplies are carried by yaks, dzopkyos (yak hybrids) and human porters to Base Camp on the Khumbu Glacier. When Hillary and Tenzing climbed Everest in 1953, they started from Kathmandu Valley, as there were no roads further east at that time.

Climbers will spend a couple of weeks in Base Camp, acclimatizing to the altitude. During that time, Sherpas and some expedition climbers will set up ropes and ladders in the treacherous Khumbu Icefall. Seracs, crevasses and shifting blocks of ice make the icefall one of the most dangerous sections of the route. Many climbers and Sherpas have been killed in this section. To reduce the hazard, climbers will usually begin their ascent well before dawn when the freezing temperatures glue ice blocks in place. Above the icefall is Camp I at 6,065 m (19,900 ft).

From Camp I, climbers make their way up the Western Cwm to the base of the Lhotse face, where Camp II or Advanced Base Camp (ABC) is established at 6,500 m (21,300 ft). The Western Cwm is a relatively flat, gently rising glacial valley, marked by huge lateral crevasses in the centre which prevent direct access to the upper reaches of the Cwm. Climbers are forced to cross on the far right near the base of Nuptse to a small passageway known as the "Nuptse corner". The Western Cwm is also called the "Valley of Silence" as the topography of the area generally cuts off wind from the climbing route. The high altitude and a clear, windless day can make the Western Cwm unbearably hot for climbers.

 

 

From ABC, climbers ascend the Lhotse face on fixed ropes up to Camp III, located on a small ledge at 7,470 m (24,500 ft). From there, it is another 500 metres to Camp IV on the South Col at 7,920 m (26,000 ft). From Camp III to Camp IV, climbers are faced with two additional challenges: The Geneva Spur and The Yellow Band. The Geneva Spur is an anvil shaped rib of black rock named by a 1952 Swiss expedition. Fixed ropes assist climbers in scrambling over this snow covered rock band. The Yellow Band is a section of interlayered marble, phyllite, and semischist which also requires about 100 metres of rope for traversing it.

On the South Col, climbers enter the death zone.  / photo on the right  -  Edmund Hillary and Tenzing Norgay on the South Col/

Climbers typically only have a maximum of two or three days they can endure at this altitude for making summit bids. Clear weather and low winds are critical factors in deciding whether to make a summit attempt. If weather does not cooperate within these short few days, climbers are forced to descend, many all the way back down to Base Camp. 

From Camp IV, climbers will begin their summit push around midnight with hop es of reaching the summit (still another 1,000 metres above) within 10 to 12 hours. Climbers will first reach "The Balcony" at 8,400 m (27,700 ft), a small platform where they can rest and gaze at peaks to the south and east in the early dawn light. Continuing up the ridge, climbers are then faced with a series of imposing rock steps which usually forces them to the east into waist deep snow, a serious avalanche hazard. At 8,750 m (28,700 ft), a small table-sized dome of ice and snow marks the South Summit.

From the South Summit, climbers follow the knife-edge southeast ridge along what is known as the "Cornice traverse" where snow clings to intermittent rock. This is the most exposed section of the climb as a misstep to the left would send one 2,400 m (8,000 ft) down the southwest face while to the immediate right is the 3,050 m (10,000 ft) Kangshung face.

At the end of this traverse is an imposing 12 m (40 ft) rock wall called the "Hillary Step" at 8,760 m (28,750 ft).

Hillary and Tenzing were the first climbers to ascend this step and they did it with primitive ice climbing equipment and without fixed ropes. Nowadays, climbers will ascend this step using fixed ropes previously set up by Sherpas. Once above the step, it is a comparatively easy climb to the top on moderately angled snow slopes - though the exposure on the ridge is extreme especially while traversing very large cornices of snow.

After the Hillary Step, climbers also must traverse a very loose and rocky section that has a very large entanglement of fixed ropes that can be troublesome in bad weather. Climbers will typically spend less than a half-hour on "top of the world" as they realize the need to descend to Camp IV before darkness sets in, afternoon weather becomes a serious problem, or supplemental oxygen tanks run out.


*photo on  the right -Tenzing Norgay summit Everest - May 29, 1953 r.

Droga pierwszych zdobywców Everestu.

Mapka na początku pokazuje drogę jaką pokonali na szczyt jego pierwsi zdobywcy Edmund Hillary i Tenzing Norgay 29 maja 1953 r. Po wielu latach nieudanych prób od północnej , tybetańskiej strony udało się zdobyć Everest od strony Nepalu.
Ta droga na szczyt nazywana jest do dziś drogą klasyczną i w opinii wielu himalaistów jest ona  jedną z łatiejszych dróg na szczyt, choć należy pamiętać, że na Everescie NIC nie jest łatwe.
Przypomina o tym książka Wszystko za Everest - Jona Krakauera, w której autor opisuje wielką tragedię jaka wydażyła się na Everescie właśnie na wyprawie chcącej zdobyć Everest od srony Nepalu, kiedy to zgineli tak sławni i doświadczeni himalaiści jak : Scott Fischer i Rob Hall
Drogą tą zdobyła szczyt m.in. Martyna Wojciechowska o czym można przeczytać klikając na link : Everest dla kazdego.. czy to prawda?
Polskie wejścia to :
  • Pierwszym Polakiem na szczycie Everestu była Wanda Rutkiewicz, zdobyła go jako pierwsza Europejka i trzecia kobieta na świecie 16 października 1978 roku.

A view of Everest southeast ridge base camp. The Khumbu Icefall can be seen in the left. In the center are the remains of a helicopter that crashed in 2003.

A view of Everest southeast ridge base camp.
The Khumbu Icefall can be seen in the left.
In the center are the remains of a helicopter that crashed in 2003.

Podziel się
oceń
0
0

komentarze (1) | dodaj komentarz

Routes - part 2.Drogi do celu. cz.2. /Version polish and english/

sobota, 02 lutego 2008 18:32
The one of the normal routes to climb Mount Everest :

North Col - North East Ridge Route

North Col - North East Ridge Route

Base Camp: 17,000ft --- ABC: 21,300ft --- Camp 1: 23,000ft --- Camp 2: 24,750ft --- Camp 3: 25,600ft --- Camp 4: 27,400ft

First Step: 27,890ft --- Second Step: 28,140ft --- Third Step: 28,510ft

All heights are approx.

Base Camp to Advanced Base Camp (ABC)

Base Camp is situated on a gravel plain just below the Rongbuk Monastery. From here to ABC it is about a 12 mile trek along the Rongbuk Glacier, which is mostly made up of small boulders, with some snow and ice, up to the East Rongbuk Glacier. Here you will walk among the ice towers, which can be up to a 100 foot tall, before arriving into ABC.

ABC to Camp 1

ABC is located on rocky and broken ground, and at times can be very windy. From here you follow the fairly easy to moderate route up the East Rongbuk Glacier, and then up the snow slopes to the North Col, which is where you will find Camp 1

Camp 1 to Camp 2

The North Col Camp sits on a saddle between Everest and Changtse. This camp can be at times extremely windy. From the saddle you follow the long moderate snow slope, which eventually changes to a mixture of rock and snow, to the snow ledge where Camp 2 is normally placed.

Camp 2 to Camp 3

Due to a lack of good camping spots at Camp 2, most tents will end up being pitched uncomfortably on down facing rock ledges. The route between Camp 2 and Camp 3 is traditionally very windy. The terrain is made up of rock and shingle steps, which is all fairly easy, but a slip here could mean certain death. There are fixed ropes in place to offer some security.

Camp 3 to Camp 4

Camp 3 is a deafening place to be because of the roar of the wind. From Camp 3 some climbers will start to use oxygen support. The route is a mixture of rock steps and medium snow slopes. There is the help of the fixed rope, but this is mainly used to stop you from taking the wrong direction rather than secure you to the mountain.

Camp 4 to Summit

Camp 4 is small and uncomfortable, but your aim is to spend as little time here as possible. All climbers are on oxygen support now, except the very brave. Leaving Camp 4 in the dark you ascend into the Yellow Band, which in places is steep, up onto the North East Ridge. Along this ridge you will come across your first obstacle, the First Step. The First Step is a short rock buttress about 100 feet in height. This Step is quite straightforward but can be challenging at this altitude. Some steep and exposed climbing will then lead you onto the Second Step. The Second Step is the hardest of all three Steps. It is in two sections, the lower part consists of large boulders, and then a steep snow gully that leads you onto the fixed ladder. Overall it is about a 130feet in height. After another short climb you come up against the Third Step. This Step is said to be the easiest off all three. It is a 80 foot high lump of rock, that you can either climb, or go around it on the steep snow slopes. Once this last Step is dealt with you will then find yourself on the Summit Pyramid. This is a steep snowfield that ends about 60 foot below the summit. Then all that is between you and the summit is the medium snow slope, which will lead you to the top of the world.



There is one of most famous photo in the world.

George Mallory and Edward Norton - Everest at 8200 m. They ascended without use of oxygen.

British expedition - 1922 r.

... take a look at my photo gallery which pictures the story of the discovery and climbing the Mt. Everest :

discovery and climbing Everest

 

George Mallory wraz z Edwardem Nortonem sfotografowani na wysokości 8200 m po północnej stronie Everestu , wspinają sie bez tlenu mając skromne wyposażenie.

To zdjęcie z wyprawy z 1922r obiegło cały świat , stając się jednym z najsławniejszych zdjęć na świacie.

Więcej ciekawych zdjęć z pierwszych wypraw chcących zdobyć Everest zbaczysz klikając link :

discovery and climbing Everest

 

 

 

Drogi na szczyt Everestu.

Mapa powyżej przedstawia drogę na szczyt Everestu od strony Tybetu. Była to droga jaką Brytyjczycy podejmowali próby zdobycia szczytu w latach 1921 d0 1938 r. Były to próby niestety nieudane , pirwszego zdobycia Everestu dokonano bowiem od strony Nepalu.
Do dziś droga ta uważana jest za tą trudniejszą. Na zdjęciu pokazano usytuowanie poszczególnych obozów w drodze na szczyt Everestu, ale należy zwrucić uwagę , że to współczesny plan obozów, nieco inny niż ten z lat dwudziestych i trzydziestych.
Podobna drogą zdobywał szczyt polski himalaista młodego pokolenia Marcin Miotk. Jego wyczyn jest tym cennieszy , że było to zdobycie szczytu bez tlenu i bez pomocy Sherpów !!!


Droga wejsciowa - Everest North 2005 - pierwsze polskie wejście bez użycia tlenu.

Więcej o wyprawach Marcina na stronie www.miotk.pl


Podziel się
oceń
0
0

komentarze (0) | dodaj komentarz

Routes - part 1.Drogi do celu. cz.1. /Version polish and english/

piątek, 01 lutego 2008 12:16

From 1921 to 1938 all the British attempts were made via the North Col - North East Ridge route from Tibet.

South East & North East Routes

After the Second World War all routes to Mount Everest were forbidden and closed. In 1951 China occupied Tibet, the Chinese stopped all foreign travellers from gaining access to Everest from the traditional route. The British turned there sights to the South Side in Nepal. Permission was granted, which eventually led to the successful 1953 Expedition.

Today, you can reach Mount Everest from both Tibet and Nepal. They both welcome climbers and visitors from all over the world.

The two normal routes to climb Mount Everest are the South Col - South East Ridge from Nepal and the North Col - North East Ridge from Tibet. There are other routes that will get you to the summit of Everest, although these are not very often used now a days.


Other Routes

West Ridge Hornbein Couloir, South West Face, West Ridge Direct, Japanese Couloir, South Pillar, South West Pillar, North East Ridge - North Face - Norton Couloir 1, North East Ridge - North Face - Norton Couloir 2, East Face American Butress, The Great Couloir, West Ridge from Tibet - Hornbein Couloir, East Face - South Col, Below North Col - North Face - Norton Couloir, The Complete North East Ridge, North - North East Direct, Central North Face Direct.

Drogi na szczyt Everestu.

Mapa satelitarna przedstawia drogi jakimi zdobywano szczyt Everestu. Są wśród nich i te “łatwiejsze” i trudniejsze oraz te związane ze zła sławą, jak np. droga polskiej wyprawy z maja 1989r gdy zdobycie szczytu opłacono tragiczna śmiercią 5-ciu himalaistów, a tylko zdobywca szczytu A. Marciniak zdołał ocaleć po bezprecedensowej akcji ratunkowej jaką poprowadził Artur Hajzer, zobacz posty : Akcja ratunkowa na Mt. Everest 1989r . O wyprawie tej napisano książek : “Dosięgnąć Everestu” -Dorota Kobierowska. Zawsze należy pamiętać że żadna droga, nawet uważana za łatwa, nie gwarantuje zdobycia szczytu, a czasem może skończyć sie tragedią, o takiej pisze Jon Krakauer w książce “Wszystko za Everest”

Inna bardzo ciekawa mapę można znaleźć na… http://www.mounteverest.net/page/gearandstuff.htm

Kolejny post pokaże drogi jakimi zdobywano Everest , zapraszam serdecznie.

 


Podziel się
oceń
0
0

komentarze (0) | dodaj komentarz

Everest Base Camp - CLASSIC treks.

czwartek, 11 października 2007 23:52
A classic trek into the heart of the Khumbu

Gorak Shep

After the spectacular mountain flight to Lukla we climb slowly towards the famous mountain. We spend two days at the Khumjung Hotel beneath the holy mountain of Khumbila.
From our comfortable base we climb surrounding ridges as an aid to acclimatisation and to watch our first sunset on Mt Everest. We continue through Tengboche beneath an inspiring panorama of Himalayan peaks - Kwangde, Thamserku and ahead Lhotse, Nuptse and Everest. A dawn start from Lobuche sees us threading our way around glacial rubble to the kharka of Gorak Shep. The summit of Kala Pattar is soon reached and we can see the famous view of Mt Everest and Nuptse above the Khumbu glacier.


We have built in time to visit Everest Base Camp to complete the ultimate trekking experience. We return to Lukla by a different route through Pangboche for the flight back to Kathmandu.

Our guides are from the village of Khumjung nestled beneath the s

acred peak of Khumbila. Many have summitted Everest (at least once!) and all are experienced mountain guides who have accompanied many famous expeditions on 8000m peaks. By trekking with a local guide you will get a very special insight into the Himalayan environment and local culture. You will also be helping them to directly better their lives and support us in our assistance for the education of guides children.

'I cannot praise our Sirdar and guide enough, they were both excellent and made the trek a very special journey indeed. They were great hosts and we learnt a lot from them both. It was great to have such a knowledgeable and helpful Sirdar - he was excellent!! In addition, the flexibility of trek was very good, as a group we decided to fly back to Kathmandu one day early, and this was accommodated brilliantly! The guys really know what they are doing ' R Pitt

' Both Kanchha and Maila were superb on all fronts, and always sincerely out to make sure we derived the maximum out of our trek. They're both extremely personable and can take 'stick' as well as dealing it out! They contributed significantly to the enjoyment of the trek. Drinking chang at Kanchha's house on the way back was representative of how hospitable they were, and was one of the highlights of the trek.' G Mills


Trek grade - moderate/demanding.
Maximum altitude - 4930m Lobuche, 5545m Kala Pattar
Accommodation - lodges on trek, 4 nights Hotel Yak and Yeti, Kathmandu. Full board on trek, breakfast only Kathmandu
Group size - minimum 2, maximum 12

 Day 1 - Depart UK
Day 2 - Arr Kathmandu
Day 3 - Kathmandu sightseeing
Day 4 - fly to Lukla, trek to Monjo
Day 5 - Namche Bazaar
Day 6 - Namche/Khumjung
Day 7 - Khumjung
Day 8 - Tengboche
Day 9 - Dingboche
Day 10 - Dingboche
Day 11 - Lobuche
Day 12 - Ascend Kala Pattar/Gorak Shep
Day 13 - Visit Base Camp/Lobuche/Pheriche
Day 14 - Phortse
Day 15 - Khumjung
Day 16 - Phakding
Day 17 - Lukla
Day 18 - fly to Kathmandu
Day 19 - Kathmandu
Day 20 - Depart

Droga do Everest BC.

Mapka wyżej pokazuje szkic drogi prowadzącej do bazy pod Everestem. Jest to klasyczna droga, którą pokonuje każdy kto wybiera się na Everest, albo tylko do jego bazy. Drogę tę pokonują też wyprawy trekkingowe, które mają na celu zobaczenie Everestu z bardzo dobrego punktu widokowego jakim jest turnia Kala Patthar(5545m). Dziś już praktycznie wszyscy wybierają lot z Kathmandu do Lukla, a potem marsz do Everest BC. Droga  ta jest właściwie drogą trekkingową,  opiso już ją na blogu  , wystarczy zobaczyć relacje z wyprawy na Ama Dablam, jednak szlaki te nieco się różnią,  ci co idą  na Ama Dablam  skręcają  za  Panghboche na prawo i opuszczają szlak everestowski, ci zaś co chca zobaczyć Everest BC idą dalej do Dingboche lub Pheriche. Przypomnę , że ci co wybierają sie przez Dingboche mogą zboczyć nieco ze szlaku by przed dotarciem do Lobuche "zajrzeć" do Chukhung, wydłuża to jednak marsz o kilka godzin. Wychodząc z Dingboche mija sie kamienne szałasy Bibre (4570m), dalej łagodnie w gore przez dolinę pokryta miejscami przez małe moreny, aż do szałasów i hotelików Chukhung (4730m). Tu warto zrobić małą przerwę w marszu z chwilka na odpoczynek, posiłek, wypicie cieplej herbaty. Następnie warto udać się w okolice pobliskie by zobaczyć wspaniałą południowa ścianę Lhotse, ale przede wszystkim miejsce upamiętniające tablica pamiątkową naszego wielkiego himalaiste - Jerzego Kukuczke. To właśnie by zobaczyć to miejsce warto odwiedzić okolice Chukhung.

 Wracając na szlak do Lobuche, za Dingboch podąża on górą ponad Pheriche, trawersuje zbocza Poklade i dociera w okolice Tukla, na mapie Dughla (4620m). Idąc dalej szlak prowadzi morena czołową lodowca Khumbu, a idąc doliną, jej zachodnia strona dociera sie do Lobuche(4930m). Jest to najdalej wysunięta osada pasterska, położona wyżej niż szczyt Mt. Blanc. Na zdjęciu niżej hala z jakami na wysokości 4930m

 
Wychodząc z Lobuche po ok. 15 minutach mija sie włoskie laboratorium w kształcie piramidy, które dysponuje częścią hotelowa i restauracja włoska, to dla tych co nie chcieliby biwaku w Lobuche, uważanego zresztą za bardzo zimne miejsce.
  
Potem przekracza sie języki boczne lodowca Changri, częściowo pokrytego gruzem morenowym. Dalej trzeba sie wspiąć na morenę po jej północnej stronie i od razu widzi sie łatwo dostępną turnie Kala Pattar (5545m). Należy zejść poniżej na rozległy plaski teren Gorak Shep (5160m), który jest dnem wyschniętego jeziorka.
 
Wspinając sie na Kala Pattar można  zobaczyć wspaniale widoki: Everestu, Lhotse, Nuptse. Jest to "prawdziwy taras widokowy", ale też część drogi dla wspinających sie na pobliski szczyt Pumori (7145m).

  
Na zdjęciu widok z Gorah Shep na Kala Patar, a w tle Pumori.
Wejście na Kala Pattar i podziwianie Everestu jest czasami takim "prawdziwym celem" wypraw, wszystkich tych co chcą zobaczyć najwyższą gore świata z bardzo bliska i "mieć ja na wyciągniecie reki", pamiętać bowiem należy,że samego wierzchołka Everestu nie zobaczymy będąc w bazie Everestu. Po zobaczeniu tych wszystkich pięknych widoków schodzi sie na nocleg w Gorak Shep, by następnego dnia odwiedzić bazę wypraw everestowskich -czyli Everest BC, sama zaś baza wypraw everestowskich wygląda tak...

w bazie zwykle jest kilka wypraw i wiele kolorowych namiotów oraz  stupa , którą pokazuje zdjęcie niżej..
 
Droga powrotna wiedzie szlakiem jak na mapie, jednak dla urozmaicenia wrażeń  można wybrać drogę przez przełęcz Cho La, co pozwala na zobaczenie Everestu z innej, równie pięknej perspektywy. Wiele zdjęć zobaczyć można w  albumach , wystarczy kliknąć na link : http://picasaweb.google.com/himalman


Podziel się
oceń
0
0

komentarze (0) | dodaj komentarz

Zdjęcia w galeriach.


sobota, 25 listopada 2017

Kalendarz

« listopad »
pn wt śr cz pt sb nd
  0102030405
06070809101112
13141516171819
20212223242526
27282930   

O moim bloogu

o Everescie.. to blog o wyprawie na dach świta o marzeniu .. o zdobywcach, himalaistach, wyprawach, trekkingu, podróżach na koniec świata..

Kontakt


hidentity.org

Ulubione strony

Subscribe


AddThis Feed Button


structured settlements



Lubię to

Więcej w serwisach WP

Pytamy.pl

Pokochasz.pl