Bloog Wirtualna Polska
Jest 1 273 517 bloogów | losowy blog | inne blogi | zaloguj się | załóż bloga
Kanał ATOM Kanał RSS

Leszek Cichy the famous Polish climber. /Version english and polish/

poniedziałek, 18 lutego 2008 1:47
 Leszek Cichy is a Polish mountaineer, geodesist, financier, and entrepreneur. He was born in Pruszków, Poland on November 14, 1951.
He is best known for making the first winter ascent of Mount Everest together with Krzysztof Wielicki in 1980 which established the winter ascent record of 8,848 meters.
He was also the first Polish climber to complete the Seven Summits and a number of other prestigious climbs.


Polish Winter Expedition 1980
1st winter summit / Zdobycie Mt. Everest

Polish team : Leszek Cichy, Krzysztof Wielicki i Andrzej Zawada.

Polish winter expedition 1980 - part 1

Polish winter expedition 1980 - part 2

Polish winter expedition 1980 - part 3

Polish winter expedition 1980 - part 4


 Leszek Cichy(ur. 1951 w Pruszkowie). Inż. geodeta, od 1977 pracownik naukowy Politechniki Warszawskiej, po 1989 makler i finansista, obecnie przedsiębiorca.W Tatrach ma wiele przejść, w tym 1 polskie pz na Małym Kieżmarskim, w Alpach np. Filarem Fręney na Mont Blanc, pn. ścianą Matterhornu. Od1974 uczestniczył w pol. wyprawach w Himalaje i Karakorum: w 1974pierwsze wejście na Shisparé (7619 m), w 1975 3 wejście na Gasherbrum II(8035 m, ówczesny pol. rekord wysokości, z Onyszkiewiczem i Zdzitowieckim) nową drogą pn-zach. ścianą, w l976 osiągnął 8230 m na nowej drodze na K2 (8611 m), atakował ten szczyt także 1982. W 1978uczestniczył w wyprawie na Makalu (8470 m).

Wspólnie z Krzysztofem Wielickim dokonał pierwszego wejścia zimowego na Mount Everest(8848 m, 17 lutego 1980), ustanawiając światowy rekord wysokości w alpinizmie zimowym. W górach wysokich ma też znaczące wejścia ścianowe,np. Aconcagua w styczniu 1987, 3p w ogóle drogi słoweńskiej południową ścianą, w dole nowym wariantem (1000m, V+, 90°), z R.Kołakowskim; Mount McKinley, w maju 1989 dokonał 1 pol. wejścia środkiem pd. ściany, Filarem Cassina (jako kierownik, w 4 osobowym zespole PKG - słynna droga, do 2000 r. przez Polaków nie powtórzona).

W r 1998 dokonał 2 pol. wejścia na Mount Vinson na Antarktydzie i jako pierwszy z Polaków skompletował Koronę Ziemi: najpierw w wersji z Górą Kościuszki, w 1999 roku z Carstensz Pyramid (i oczywiście z Elbrusem i Mont Blanc).

Jest współautorem książki "Rozmowy o Evereście" (1982) i artykułów w prasie górskiej.
Od 1970 należał do Koła Warszawskiego KW, a potem do KW Warszawa,od 1977 był członkiem Komisji Sportowej PZA, w latach 1995-1999 prezesem PZA.

Himalaje, Karakorum, Korona Ziemi :

oryginal post : http://himalman.wordpress.com/

delicious/delicious/DiggFurlMr WongNetscapenetvouzPlugIMredditSlashdotSquidooStumbleuponTechnoratiYahoo My WebBackflipBlinkBitsBlinklistBlogMarksBuddyMarksCiteUlikeDiigodzoneFeedmarkerFeed me linksGive a LinkgraveehyperlinkomaticigooikinjaLilistoLinkagogocooltechLinkrollLook LaterMagnoliaMapleNewsvineRaw SugarrojoScuttleSegnaloShadowsSimpySphinnSpurltagtoogaTailrankunalogWinkwistszurpyb



Podziel się
oceń
0
0

komentarze (20) | dodaj komentarz

Uroczystości pogrzebowe Edmunda Hillary'ego.

poniedziałek, 28 stycznia 2008 13:57
Legendarny alpinista, poszukiwacz przygód i filantrop był najbardziej znanym NowozelandczykiemEdmund Hillary po zdobyciu Everestu

Edmund Hillary dokonał pionierskiego wejścia na Mount Everest wraz z Szerpą Tenzingiem Norgayem 29 maja 1953 r. “Załatwiliśmy skurczybyka” powiedział do towarzyszy eskapady po zejściu ze szczytu, a dzięki relacji BBC słowa te usłyszał cały świat. W szeregu wielkich poszukiwaczy przygód stawiają go również inne wyczyny: zdobył m.in. oba bieguny i pokonał łodzią motorową rzekę Ganges od jej ujścia aż do źródeł.

Hillary znany był również ze swej działalności filantropijnej, która koncentrowała się wokół założonego przez niego funduszu powierniczego Himalayan Trust, prowadzącego akcje pomocy dla Szerpów.


Poniżej przedstawiam co donosiły agencje o uroczystościach pogrzebowych sławnego himalaisty.

 Nowa Zelandia: pogrzeb Edmunda Hillary'ego

 Nowa Zelandia pożegnała we wtorek zmarłego 11 stycznia pierwszego zdobywcę Mount Everestu Edmunda Hillary'ego. Edmund Hillary nie był tylko himalaistą, przeczytaj artykuł/ post : Edmund Hillary - Everest legend
W uroczystej mszy w Auckland uczestniczyło ok. 600 osób, wśród nich premier Helen Clark, wdowa po Hillarym, June, oraz dzieci Peter i Sarah. Obecny był także syn Szerpy Tenzinga Norgaya, z którym w 1953 roku Hillary wszedł jako pierwszy człowiek w historii na liczący 8850 metrów n.p.m. najwyższy szczyt Ziemi.
Premier Clark oświadczyła, że mimo swej skromności zmarły był "gigantem i bohaterem".
Na trumnie himalaisty okrytej nowozelandzką flagą leżał czekan Hillary'ego z historycznej wyprawy na Mount Everest. Tysiące ludzi w całym kraju oglądały ceremonię na telebimach. W Nepalu transmitowała ją telewizja. W dalszych uroczystościach pogrzebowych wzięli udział tylko najbliżsi. Na trasie konduktu zebrały się tysiące ludzi, którzy po raz ostatni chcieli pożegnać himalaistę. W ciągu doby poprzedzającej pogrzeb tysiące ludzi oddały hołd Hillary'emu.
Prócz swych osiągnięć jako wspinacz i polarnik zdobywca Everestu znany był ze swej działalności dobroczynnej. Dzięki założonej przez niego fundacji w zamieszkanych przez Szerpów himalajskich wioskach powstały szpitale i szkoły.
Zgodnie z życzeniem Hillary'ego jego prochy po kremacji zostaną rozsypane nad zatoką koło Auckland.
Hillary zmarł na atak serca w wieku 88 lat.
 * źródło : (PAP 22 stycznia 2008 10:18) 

Nepal: Szerpowie pożegnali Hillary'ego

Nepalska społeczność Szerpów pożegnała sir Edmunda Hilarego, pierwszego zdobywcę Mount Everestu.
Z tymi legendarnymi przewodnikami i tragarzami wysokościowymi Hillary był związany przez całe życie.
Pogrzeb himalaisty odbył się wczoraj w Auckland w Nowej Zelandii.
W uroczystościach pogrzebowych w Nowej Zelandii wzięli udział przedstawiciele społeczności szerpańskiej. Pasang Szerpa Lama z fundacji Himalayan Trust założonej przez Hillary'ego w Kathmandu powiedział Polskiemu Radiu, iż do Nowej Zelandii pojechało czterech Szerpów, najdłużej związanych z Hillarym.
W godzinach pogrzebu himalaisty Szerpowie pamiętali o człowieku, który przez dziesięciolecia budował szkoły i ośrodki zdrowia w wysokogórskich rejonach Nepalu. Hillary przyczynił się także do podniesienia poziomu codziennego życia himalajskich górali.
Pasang Szerpa Lama mówił Polskiemu Radiu, że w klasztorach, w szkołach zapalono maślane lampki i modlono się przed obliczem Boga o to, by dusza Hillarego spoczęła w pokoju. Szerpowie wierzą w reinkarnację. Dlatego modlili się, by podróżnik odrodził się jako istota ludzka, która będzie mogła zrobić dużo dobrego dla wszystkich.
Fundacją Himalayan Trust założoną przez Edmunda Hillarego kierować będzie po śmierci założyciela jego żona.
* źródło : IAR Polskie Radio2008-01-22 09:22

Setki Nowozelandczyków oddają hołd Hillary'emu

Setki Nowozelandczyków oddaje w poniedziałek hołd zmarłemu 11 stycznia himalaiście Edmundowi Hillary'emu. Okrytą flagą Nowej Zelandii trumnę z ciałem pierwszego zdobywcy Mount Everestu wniesiono rano do katedry Trójcy Świętej w Auckland, gdzie będzie wystawiona przez 24 godziny. Wartę honorową pełni czterech żołnierzy.
W poniedziałkowej uroczystości uczestniczyła m.in. premier Nowej Zelandii Helen Clark, która nazwała Hillary'ego "największym bohaterem" kraju. "Oddajemy hołd wspaniałemu życiu" - podkreśliła.
Przedstawiciele Maorysów uświetnili ceremonię swym tradycyjnym tańcem wojennym (haka). Ubrane na czarno maoryskie kobiety, z wierzbowymi wieńcami na głowach, śpiewały.
Obecni byli również wdowa po Hillarym June i syn Peter. W pierwszej kolejności hołd legendarnemu podróżnikowi miało okazję oddać około 100 członków nepalskiej społeczności w Nowej Zelandii.
Przedstawiciele mniejszości indyjskiej zapalili świecie i przyozdobili girlandami kwiatów stojący obok trumny duży portret młodego Hillary'ego.
Przed katedrą mimo deszczu stoją tłumy ludzi, którzy o zmarłym nie mówią inaczej niż "bohater". Państwowy pogrzeb Hillary'ego odbędzie się we wtorek. Zaproszonych zostało ok. 500 gości. Uroczystości będą transmitowane przez telewizje w całej Nowej Zelandii, a w parku w Auckland ceremonię będzie można obejrzeć na telebimie.
W 1953 roku nowozelandzki wspinacz wraz z Szerpą z Nepalu Tenzingiem Norgayem (zmarł w 1986 r.) jako pierwszy wszedł na szczyt liczącej 8 850 metrów góry. Edmund Hillary zmarł 10 dni temu na atak serca. Miał 88 lat.
* źródło : PAP - 2008-01-21 12:14


Podziel się
oceń
0
0

komentarze (0) | dodaj komentarz

Everest legend Edmund Hillary has died at the age of 88 /Version polish and english/

środa, 16 stycznia 2008 11:50

Everest legend Edmund Hillary has died at the age of 88.
This is a big loss to the world of exploration, Hillary's family and also to Himalaya chronicler Elizabeth Hawley, 83, who remained one of Hillary's closest friends since his great Everest ascent.
Full story : http://www.mounteverest.net/
Edmund Hillary has passed away, taking a big chunk of Everest history with him.

Sir Edmund Percival Hillary
,(July 20, 1919 – January 11, 2008) was a New Zealand mountaineer and explorer. On 29 May 1953 at the age of 33, he and Sherpa mountaineer Tenzing Norgay (Tib:བསྟན་འཛིན་ནོར་རྒྱས།) became the first climbers known to have reached the summit of Mount Everest. They were part of the ninth British expedition to Everest, led by John Hunt.

Hillary was part of a British reconnaissance expedition to Everest in 1951 led by Eric Shipton before joining the successful British attempt of 1953.

In 1952 Hillary and George Lowe were part of the British team led by Eric Shipton that attempted Cho Oyu. After that attempt failed due to the lack of route from the Nepal side, Hillary and Lowe crossed the Lho-La into Tibet and reached the old Camp II, on the northern side, where all the pre-war expeditions camped.

After Everest :

Hillary climbed ten other peaks in the Himalayas on further visits in 1956, 1960–61Edmund Hillary in 1957 after accompanying the first plane to land at the Marble Point ground air strip, Antarctica and 1963–65. He also reached the South Pole as part of the Commonwealth Trans-Antarctic Expedition, for which he led the New Zealand section, on 4 January 1958. His party was the first to reach the Pole overland since Amundsen in 1911 and Scott in 1912, and the first ever to do so using motor vehicles. In 1977, he led a jetboat expedition, titled "Ocean to Sky", from the mouth of the Ganges River to its source.

In 1979, as he had done previously, Hillary was scheduled to act as a commentator on the ill-fated Air New Zealand Flight 901, an Antarctic sightseeing flight, but had to pull out due to work commitments elsewhere. He was replaced by his close friend Peter Mulgrew, who perished as the aircraft crashed on Mount Erebus, killing all 257 on board. He later married Mulgrew's widow.

Hillary took part in the 1975 general election, as a member of the "Citizens for Rowling" campaign. His involvement in this campaign was seen as precluding his nomination as Governor-General, with the position instead being offered to Keith Holyoake in 1977. However, in 1985 he was appointed New Zealand High Commissioner to India (concurrently High Commissioner to Bangladesh and Ambassador to Nepal) and spent four and a half years based in New Delhi.

In 1985 he accompanied Neil Armstrong in a small twin-engined ski plane over the Arctic Ocean and landed at the North Pole. He thus became the first man to stand at both poles and on the summit of Everest.

In January 2007, Hillary travelled to Antarctica to commemorate the 50th anniversary of the founding of Scott Base. He flew to the station on 18 January 2007 with a delegation including the Prime Minister. While there he called for the British government to contribute to the upkeep of Scott's and Shackleton's huts.

On 22 April 2007 while on a trip to Kathmandu he is reported to have suffered a fall. There was no comment on the nature of his illness and he did not immediately seek treatment. He was hospitalized after returning to New Zealand.

Philanthropy

Following his ascent of Everest he devoted much of his life to helping the Sherpa people of Nepal through the Himalayan Trust, which he founded. Through his efforts many schools and hospitals were built in this remote region of the Himalayas. He was the Honorary President of the American Himalayan Foundation, a United States non-profit body that helps improve the ecology and living conditions in the Himalayas.

Hillary spoke of his disdain for the attitudes displayed by many modern mountaineers. In particular he publicly criticized New Zealander Mark Inglis and 40 other climbers who, in various groups, left British climber David Sharp to die in May 2006. He said:

I think the whole attitude towards climbing Mount Everest has become rather horrifying. The people just want to get to the top, it was wrong if there was a man suffering altitude problems and was huddled under a rock, just to lift your hat, say good morning and pass on by.

He also told the New Zealand Herald that he was horrified by the callous attitude of today's climbers:

They don't give a damn for anybody else who may be in distress and it doesn't impress me at all that they leave someone lying under a rock to die.


I invite on viewing of gallery of photo.... Discovering Mt Everest with photos from expedition from 1953 -year - Edmund Hillary summit Everest  : Album - Summit Mt. Everst


Edmund Hillary, nowozelandzki himalaista, który przeszedł do historii jako pierwszy zdobywca Mount Everest, zmarł w piątek w wieku 88 lat - powiadomiła ze smutkiem premier Nowej Zelandii Helen Clark.
 Legendarny alpinista, poszukiwacz przygód i filantrop był najbardziej znanym Nowozelandczykiem, jaki kiedykolwiek żył - oznajmiła Clark.Edmund Hillary po zdobyciu Everestu

Edmund Hillary dokonał pionierskiego wejścia na Mount Everest wraz z Szerpą Tenzingiem Norgayem 29 maja 1953 r. "Załatwiliśmy skurczybyka" powiedział do towarzyszy eskapady po zejściu ze szczytu, a dzięki relacji BBC słowa te usłyszał cały świat. W szeregu wielkich poszukiwaczy przygód stawiają go również inne wyczyny: zdobył m.in. oba bieguny i pokonał łodzią motorową rzekę Ganges od jej ujścia aż do źródeł.

Hillary znany był również ze swej działalności filantropijnej, która koncentrowała się wokół założonego przez niego funduszu powierniczego Himalayan Trust, prowadzącego akcje pomocy dla Szerpów.

Pośród licznych wyróżnień, Hillary miał na swym koncie również Krzyż Komandorski Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej, którym w 2004 r. odznaczył go prezydent Aleksander Kwaśniewski.

Sir Edmund Percival Hillary (ur. 20 lipca 1919 w Tuakau koło Auckland, zm. 11 stycznia 2008 w Auckland) – nowozelandzki himalaista i polarnik, z zawodu pszczelarz.

W latach 1951-1952 uczestnik trzech wypraw himalajskich. 29 maja 1953 zdobył, jako pierwszy człowiek w historii, wraz z Szerpą Tenzingiem Norgayem, szczyt Mount Everest (8850 m).

Do historii przeszły jego słowa "Załatwiliśmy skurczybyka!" (We finally knocked the bastard off.) - wypowiedziane po zejściu ze szczytu Everestu. Nie przypuszczał nawet, że za pośrednictwem BBC usłyszał je cały świat.

Za swój wyczyn został uhonorowany przez królową angielską Elżbietę II tytułem szlacheckim. Natomiast Nowa Zelandia umieściła podobiznę Hillary'ego na pięciodolarowym banknocie. Był pierwszą osobą umieszczoną na banknocie za życia.

W 1954-1967 r. kierował wyprawami nowozelandzkimi w Himalaje i na Antarktydę. W trakcie ekspedycji zorganizowanej w ramach Międzynarodowego Roku Geofizyki (1955-1958) dotarł 3 stycznia 1958 r. do bieguna południowego i przeszedł w poprzek Antarktydę. Następnie przeszedł do nowozelandzkiej służby dyplomatycznej, którą pełnił do 1989 r.

W 1960 r. założył fundusz powierniczy - Himalayan Trust, który prowadzi akcje pomocy dla Szerpów. Dzięki działalności funduszu w himalajskich wioskach wybudowano dla Szerpów 27 szkół, 2 szpitale, 12 ośrodków zdrowia, mosty, wodociągi, a nawet małe lotniska.

Został honorowym obywatelem Nepalu. Tam też zginęła jego żona.

Podczas wizyty w Polsce w czerwcu 2004 r. został odznaczony przez Prezydenta RP Aleksandra Kwaśniewskiego Krzyżem Komandorskim Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej.

Edmund Hillary jest autorem licznych książek m.in. The Ascent of Everest, High Adventure (1955), Schoolhouse in the Clouds (1965), autobiografii Nothing Venture, Nothing Win (1975), From the Ocean to the Sky (1979).

Zmarł wskutek niewydolności serca, w piątek 11 stycznia 2008, ok. godz. 9 czasu nowozelandzkiego, w szpitalu w Auckland. Informacja o jego śmierci została podana publicznie przez premiera Nowej Zelandii ok. godz. 11:20.

 * zobacz : Album - Zdobywanie Mt. Everst


Podziel się
oceń
0
0

komentarze (1) | dodaj komentarz

Piotr Pustelnik himalaista i alpinista.

wtorek, 11 grudnia 2007 10:02
Piotr Pustelnik (ur. 1951)

            
Pracownik naukowy Politechniki Łódzkiej (Wydział Inżynierii Procesowej i Ochrony Środowiska), jeden z najlepszych polskich himalaistów, instruktor alpinizmu, redaktor naczelny magazynu "n.p.m.". Od 1975 roku wspinał się w Tatrach, Alpach, Dolomitach, Pamirze, Andach, na Alasce, w Karakorum i Himalajach. Od kilku lat realizuje projekt Trzy Korony, polegający na zdobyciu Korony Ziemi, (najwyższe szczyty wszystkich kontynentów), Koronki Ziemi (drugie co do wysokości szczyty wszystkich kontynentów) oraz  Korony Himalajów (czternaście ośmiotysięczników). Do zdobycia tej ostatniej brakuje mu już tylko dwóch z szczytów - Annapurny i Broad Peak, które odparły jego ataki w latach 2004-2005. Zamierzał je zdobyć w 206 roku (wraz z Cho Oyu), w ramach projektu Tryptyk Himalajski. Towarzyszyli mu : Piotr Morawski, Słowak Peter Hamor i Amerykanin Don Bowie. Gdyby mu się powiodło, byłby trzecim Polakiem, który stanął na wszystkich ośmiotysięcznikach - po Jerzym Kukuczce i Krzysztofie Wielickim, niestety ten wielki cel jest jeszcze do pokonania...

  Alpinista wspina się od 1975 roku. Instruktor alpinizmu. Wspinał się w Tatrach, Alpach, Dolomitach, w Pamirze, Karakorum i Himalajach.

Pierwsze wyprawy : od 1985 roku - w Himalaje Kaszmiru (Indie). Wejścia na kilka 6-tysięcznych szczytów .
W 1986 roku wyprawa na Pinnacle Peak (6945 m.) w Himalajach Kaszmiru.
W roku 1997 i 1998 uczestniczył w centralnych wyjazdach do Pamiru (d. ZSRR) i wejście za Pik Korżeniewskiej (7037 m.).
W 1990 roku - debiut w górach najwyższych - wyprawa (wraz z Wandą Rutkiewicz) na Gasherbrum II (8037 m.) - wejście samotne na wierzchołek drogą wyprawy austriackiej Fritza Morawetza.
W 1991 roku wspinał się w górach Alaski (korzystając z pobytu w USA na stypendium naukowym Fulbrighta) - wejście na najwyższy wierzchołek Ameryki Północnej - Mt McKinley .
W 1992 roku - wyprawa macierzystego klubu - Akademickiego Klubu Górskiego w Łodzi na Nanga Parbat (8125 m.). Wejście wraz z Józefem Goździkiem drogę niemiecką od strony doliny Diamir.
W 1993 roku wraz z Krzysztofem Wielickim wszedł na dwie góry ośmiotysięczne w trakcie jednej wyprawy - tj. Cho Oyu (8222 m.) - nową drogą płn-wsch. granią a w 10 dni później wszedł na Shisha Pangma (8013 m.) powtarzając ( po raz pierwszy) trudną drogę słoweńską południowo-zachodnią ścianą.
W 1994 roku w mieszanym składzie z Włochami, Amerykaninem i Portugalczykiem wszedł w trakcie bardzo krótkiej jak na Himalaje czasie 3 tygodni wschodnią granią na Dhaulagiri (8205 m.).
W 1995 roku wraz z Ryszardem Pawłowskim wszedł od strony tybetańskiej na Mt Everest.
W 1996 roku po długiej i trudnej wspinaczce wszedł z tym samym partnerem północnym filarem (od strony chińskiej) na K2. Uczestniczył w akcji sprowadzania skrajnie wyczerpanego uczestnika wyprawy do niższych obozów. Otrzymał za to od Polskiego Komitetu Olimpijskiego list gratulacyjny.
W 1997 roku w trakcie bardzo krótkiej akcji górskiej (23 dni) wszedł na Gasherbrum I (8065 m.) ( z oryginalnym wariantem - przez przypadek - w kopule szczytowej) i jeszcze raz na Gasherbrum II.
W 1998 roku wypawy na Broad Peak i jesienna na Makalu zakończyły się niepowodzeniem. Na Broad Peak wypadek zespołu francuskiego i bardzo wietrzna pogoda zawróciły zespół Pustelnik - Pawłowski spod wierzchołka. Na Makalu silne wiatry zawróciły wyprawę z przełęczy Makalu La.
Rok 1999 to powtórka z rozrywki. Znów wypadek koreańskiego partnera na Broad Peak pozbawił szans na szczyt, a śmierć Szerpy na wyprawie na Makalu i katastroficzne opady śniegu spowodowały, że wyprawa wróciła z wysokości 6500 m.
W roku 2000 wreszcie szczęście powróciło do Piotra. Najpierw rozgrzewka na szczytach Ameryki Południowej; Aconcagua i Ojos del Salado w trzy tygodnie od wyjazdu do powrotu. Potem udana wyprawa na Lhotse. Pierwsze wejście w tym sezonie i wreszcie satysfakcja z udanego powrotu na "wysoką ścieżkę". Na koniec wejście na Kilimanjaro. Jest się z czego cieszyć.

Rok 2001 zaowocował wejściem na szczyt Mt. Rosa i Kangczendzongę. 16 maja 2002 roku Piotr stanął na szczycie piątej góry świata - Makalu 8481 m. Jego ostatnim sukcesem jest wejście na Manaslu 17 maja 2003.

Wiosną 2004 roku, kierowana przez Piotra międzynarodowa wyprawa za cel wybrała sobie dziesiątą górę świata Annapurnę. Mimo dużego wysiłku wszystkich członków wyprawy w trudnych warunkach pogodowych cel nie został osiągnięty. Wyprawa wspinając się drogą Boningtona dotarła do kluczowych trudności na wys ok 7200 i z powodu złej pogody musiała się wycofać.

Rok 2005 to ponownie wiosna, ponownie Annapurna, ponownie droga Boningtona. Niestety ponownie zła pogoda, która w połączeniu z wyczerpaniem członków wyprawy nie pozwoliła zdobyć szczytu. Po pokonaniu kluczowych trudności na drodze i przekraczając wysokość 7300 m wyprawa musiła zakończyć działalność. Latem na cel wzięty został Broad Peak, w wyniku akcji górskiej Piotr wszedł na Rocky Summit, niestety pogarszajaca się pogoda i wypadek partnera uniemozliwiły atak na główny wierzchołek.

Rok 2006 to realizacaj projektu Tryptyk Himalajski . Cały Tryptyk Himalajski, na który składało się zdobycie trzech ośmiotysięczników: Cho Oyu, Annapurny i Broad Peaku można uznać za bardzo udany. Wyprawa stanęła na każdym ze szczytów:
- na Cho Oyu - 24 kwietnia Piotr Morawski i Peter Hamor
- na Annapurnie - 21 maja Peter Hamor
- również 21 maja Piotr Morawski i Piotr Pustelnik stanęli na szczycie Annapurny Wschodniej (8010 m),
- na Broad Peaku - 8 lipca Piotr Pustelnik i Peter Hamor, 9 lipca Piotr Morawski i 22 lipca Kinga Baranowska.

Wejścia na wierzchołki ośmiotysięczników :

Zobacz też..... Tryptyk himalajski Piotra Pustelnika.   

           oraz  : Piotr Morawski i jego plany.
Podziel się
oceń
0
0

komentarze (1) | dodaj komentarz

STEPH DAVIS special guest of V KFG - gość specjalny festiwalu. /Version polish and english/

poniedziałek, 03 grudnia 2007 15:56
High Infatuation: Steph Davis on what's true..

Steph Davis is considered one of the best climbers in the world.

She was the first woman to muscle her way up, without the help of equipment, the Salathe Wall on El Capitan in Yosemite National Park.

Davis is the author of High Infatuation: A Climbers Guide to Love and Gravity. It’s a collection of essays and poetry about her life as a climber. We ask a lot of people – including Davis – how she knows what’s true in the world.

Steph Davis: I don’t know what’s true in the world. And that’s what I’m always trying to figure out, actually. It’s a great question, because… is reality this thing that I think it is, that’s right in my eyes? Or is it something really different than that?

Davis said her experiences as a climber helped push her boundaries.

Steph Davis: One example might be just the physical experience that you can have as a climber when you go to do a climb and things build up and kind of grow into more than they were supposed to, and you find yourself, really at the end of your rope, physically, thinking that there’s no way that I can do anymore. But yet, you have to because you have to survive. And then, you find that you are doing more than your body seemed like it should be able to do.

Seven best moments in climbing career:

(I’m not very good with numbers, or with dates... I started climbing when I was 18, and am 33 now.)
1. When I was about 20, I went climbing at Devil’s Tower in Wyoming. It was the first time leading that I wasn’t scared, and I felt like a huge weight had been lifted from my shoulders. I couldn’t even believe that I had enjoyed climbing in the past, realizing that I had always been held back by fear. This was so different, so much more fun! Wow!, I thought naively, how great that I will never be scared again!! Little did I know…..everything has its cycles, including fear. I feel that same sense of freedom and true ecstasy whenever I enter the cycle of fearlessness.

2. In 1996, I turned 24. I climbed Tricks are For Kids at Indian Creek, my first 5.13 redpoint, and then almost immediately left for my first trip to Patagonia. It was an exhilarating time.

3. At age 25 I went to Kyrgyzstan. Partly to prove something to myself, I soloed a 30 pitch rock route on a peak there, inventing my rope solo systems and spending a night on the route. For me, that was a really pivotal experience.

4. At age 29, my fifth season in Patagonia, I finally climbed Fitzroy, with a German I met in the base camp. When I returned to the States, Dean and I got engaged and married that summer. That marked the end of expeditions, for some time, and the beginning of intense free climbing focus in Yosemite for the next couple of years. In the past, I had kept switching between expeditions and free climbing at home, and had never been able to consistently improve as a free climber. Marriage marked a change in this routine. It was time to stay in the States, and embrace my husband’s passion for Yosemite.

5. When I was 31, I freed El Cap, and then a month later freed it in a day. I had switched my focus completely to free climbing on El Cap, and for the first time felt the confidence that I could achieve a big free climbing goal if I committed myself.

6. In the winter of the same year, Dean and I went to Patagonia after a two year break from it. Together, we made the first one-day ascent of Torre Egger. We have both spent many seasons in Patagonia, both together and separately, with a lot of effort, success and heartbreak. To make this ascent together really meant a lot to us, as husband and wife and as climbing partners.

7. In 2005, I freed the Salathe Wall on El Cap. For me, that was a dream of a lifetime.

 

STEPH DAVIS - kobiecy akcent na V KFG

foto

Od wielu lat Steph Davis może być śmiało określana mianem jednej z najwszechstronniejszych wspinających się kobiet świata. Amerykanka ma na koncie trudne drogi skałkowe, również bez asekuracji, ekstremalne klasyczne wielowyciągówki, przejścia solowe – bez i z asekuracją – na długich drogach, przejścia spod znaku speed climbing, niezwykle wartościowe osiągnięcia w Patagonii, Karakorum i na Ziemi Baffina, a nawet… buldery V8 w Hueco Tanks.

Steph zaczęła się wspinać stosunkowo późno, bo w wieku 18 lat. Wcześniej jej wielką pasją była muzyka (naukę gry na fortepianie zaczęła już w wieku 3 lat). „Kiedy nie ćwiczyłam na pianinie, czytałam książki” – w ten sposób Amerykanka wspominała później swoje dzieciństwo spędzone w Maryland. Pierwszy raz dotknęła skały w pobliskim rejonie Carderock i natychmiast poczuła, że wspinanie jest czymś, co daje jej o wiele większą satysfakcję niż muzyka.
Pierwsze górskie i wielościanowe szlify zdobywała na ścianie Diamond w Colorado. W ciągu kilku sezonów rozprawiła się z większością klasyków na sztandarowym 300-metrowym urwisku, położonym powyżej 4000 m n.p.m. Na początku kariery, w 1993 roku, przeszła również słynnego Astromana w Yosemite. Później wspominała to przejście jako wielką przygodę: „Byliśmy młodzi i nie mieliśmy specjalnego doświadczenia w Dolinie”. Podobnie jak dla większości amerykańskich wspinaczy, drogi w Dolinie były dla Davis „jazdą obowiązkową” i pod koniec lat dziewięćdziesiątych Steph miała już na koncie nie tylko przejścia klasyków – np. Nosa, Zodiaca (bez młotka) i Rostrum North Face – ale także osiągnięcia stawiające ją w pierwszym szeregu wspinających się pań: onsajt na Crimson Cringe 5.12, przejście w trzeciej próbie Alien 5.12b na Rostrum, Tales of Power 5.12b (w 2 próbie), a także pokonanie Regular Route na Half Dome w 3 godziny 54 minuty (z Deanem Potterem) i zimowe (!) przejście South Seas na El Capie.

W międzyczasie zaczęła być uważana za czołową specjalistkę od wspinania w rysach, co udowodniła chociażby znakomitymi przejściami w Indian Creek, gdzie w 1996 roku zrobiła Ticks Are for Kids 5.13a/b, a dwa lata później pokonała bez asekuracji Coyne Crack 5.11 oraz Scarface 5.11c. Steph dbała również o poziom we wspinaczce sportowej i bulderingu, spędzając część zimy w Hueco Tanks. W mekce amerykańskiego bulderingu zapisała na swoje konto przejścia Double Boiler i Mushroom Roof (obie V 8).

fotoPod koniec 1996 roku na jej liście obowiązkowych do odwiedzenia w zimie rejonów miejsce Hueco Tanks zastąpiła Patagonia. Na pierwsze dwie wyprawy w rejon Fitz Roya pojechała w towarzystwie Charlie Fowlera. Razem dokonali m.in. przejścia Drogi Pioli na El Mocho (w zespole z Fowlerem pokonała także Hallucinogen Wall VI A3+ w Black Canyon, Colorado). Patagonia jest do dzisiaj jednym z ulubionych rejonów Amerykanki, do którego wracała prawie każdej zimy i w którym zapisała na swoje konto sporo świetnych osiągnięć. Wśród nich wyróżniają się nowe drogi (np. The Potter-Davis Route V 5.11 C1 WI4 na północnej ścianie Poincenot z 2001 roku) oraz skompletowanie wejść na wszystkie siedem szczytów w głównej grani Fitz Roya (zakończone wejściem na Aguja Mermoz drogą Red Pillar w 2002 roku).
Pierwsza patagońska wyprawa z zimy 1996/1997 rozpaliła w Steph żądzę zdobywania doświadczeń na wielkich ścianach, położonych w odległych zakątkach świata. Już kilka miesięcy po powrocie z Argentyny Amerykanka wspinała się w Kirgistanie, gdzie w towarzystwie Kennana Harveya dokonała odhaczenia Drogi Francuskiej (5.12a, 15 wyciągów) na Peak 3850 oraz pokonała samotnie pn.-wsch. grań Peak 4520 (V 5.10). Rok później również w towarzystwie ówczesnego partnera życiowego Harveya oraz Seth Saw udała się do Karakorum. Ich celem była Shipton Spire, na której otworzyli pierwszą w znacznej mierze klasyczną drogę Inshallah (5.12 A1). Rok 1999 przyniósł wyprawę na Ziemię Baffina, gdzie w zespole z Russem Mitrovichem i Brandonem Kannierem wytyczyła drogę na dziewiczej i nienazwanej turni, znajdującej się w Fiordzie Gibbs. Wspinacze ochrzcili turnię Jushua Tower, a droga o trudnościachVI 5.11 A4 otrzymała „książkową” nazwę Zen and the Art of Leadership. W 2000 roku Steph wróciła do Karakorum – tym razem do rzadko odwiedzanej Kondus Valley. Celem zespołu, w skład którego wchodzili także Dave Anderson, Jimmy Chin i Brady Robinson stała się dziewicza turnia Tahir Tower. Amerykanie poprowadzili na niej 1100-metrową drogę All Quiet on the Eastern Front VI 5.13 A3.

Jednak największy rozgłos przyniosły Amerykance przejścia klasycznych dróg na El Capitanie w Yosemite. W kwietniu 2004 roku jako pierwsza kobieta przeszła Free Ridera (5.12d, 37 wyciągów), dokonując trzeciego klasycznego przejścia kobiecego ściany (po Lynn Hill i Beth Rodden). Kilka tygodni później wróciła na tę drogę, aby pokonać ją w ciągu jednego dnia (22 godz. 15 min. – drugie jednodniowe klasyczne przejście kobiece ściany). Rok później zrealizowała największe wspinaczkowe marzenie życia, robiąc klasycznie Salathé Wall.

W ciągu ostatnich miesięcy Steph postanowiła zrealizować swoje kolejne marzenia – spróbować swych sił w sky-divingu i skokach B.A.S.E. oraz zakosztować wspinaczki bez asekuracji na długich drogach średniej trudności. Obecnie ma już na koncie ponad 100 skoków oraz świetne „żywce” na ścianie Diamond (przede wszystkim drugie, po Dereku Herseyu, przejście bez asekuracji drogi Pervertical Sanctuary 5.10+, 300 m). Jak widać Amerykanka skutecznie realizuje swoje cele. O tym, co obecnie ma na celowniku, a przede wszystkim o zrealizowanych już zamierzeniach opowie nam w czasie najbliższego V KFG ;

więcej o V KFG na : V Krakowski Festiwal Górski


Podziel się
oceń
0
0

komentarze (88) | dodaj komentarz

Zdjęcia w galeriach.


sobota, 25 listopada 2017

Kalendarz

« listopad »
pn wt śr cz pt sb nd
  0102030405
06070809101112
13141516171819
20212223242526
27282930   

O moim bloogu

o Everescie.. to blog o wyprawie na dach świta o marzeniu .. o zdobywcach, himalaistach, wyprawach, trekkingu, podróżach na koniec świata..

Kontakt


hidentity.org

Ulubione strony

Subscribe


AddThis Feed Button


structured settlements



Lubię to

Więcej w serwisach WP

Pytamy.pl

Pokochasz.pl